Gael Faye: Τζακαράντα, Εκδόσεις Πατάκη

από τη Θέμιδα Παναγιωτοπούλου

Κυκλοφόρησε μόλις τον Ιανουάριο του 2026 στα ελληνικά, το νέο βιβλίο του Gael Faye ''Τζακαράντα'', και ήρθε να συμπληρώσει την πρώτη του συγγραφική επιτυχία ''Μικρή Πατρίδα''. Ο Gael Faye, είναι ένα από εκείνα τα παιδιά θαύματα, που η Γαλλία πίνει νερό στο όνομά τους, και περηφανεύεται που κουβαλώντας τις μικτές παραδόσεις της καταγωγής τους, συνιστούν πολίτες της Γαλλικής επικράτειας.

Η μητέρα του συγγραφέα, κατάγεται από τη Ρουάντα, ενώ ο πατέρας του είναι Γάλλος. Ο Gael Faye, εγκατέλειψε τη Ρουάντα στα δώδεκά του χρόνια, οπότε και εγκαταστάθηκε οριστικά στο Παρίσι, γλιτώνοντας έτσι το μακελειό της σφαγής των Τούτσι από τους Χούτου. Σήμερα αποτελεί έναν από τους μεγαλύτερους μουσικούς θρύλους της ραπ στη Γαλλία. Οι παραστάσεις που δίνει ξεπουλούν εισιτήρια με το που ξεκινά η διάθεσή τους, ενώ όλες οι εμφανίσεις του γίνονται μέσα σε λίγα λεπτά sold out. 

Δε γνώριζα ότι ο Gael Faye είχε τόσο διακριτό συγγραφικό ταλέντο, γνώριζα όμως και άκουγα το τραγούδι του ''Paris Meteque'', το οποίο είναι ένας ύμνος για τους μετανάστες που τροφοδοτούν τη Γαλλική πρωτεύουσα, αποτελώντας τον πολύτιμο αιμοδότη της. Η λέξη ''meteque'', έχει αρνητική χροιά και αναφέρεται στους μετανάστες με σκούρα επιδερμίδα. Υπάρχει ένα παλιό τραγούδι του Ζώρζ Μουστακί, με τίτλο 'meteque'', που θυμίζει αρκετά τον νοσταλγικό τόνο του Gael Faye.

Ο συγγραφέας όπως και στο πρώτο του βιβλίο τη ''Μικρή Πατρίδα'', έτσι και εδώ, κινείται αυτοβιογραφικά, αγγίζοντας όμως τις καρδιές όλων των μεταναστών Γάλλων και μη, με το νέο του βιβλίο ''Τζακαράντα'', που όπως το δέντρο με το όμορφο χρωματιστό φύλλωμα, έτσι προσπαθεί και η Ρουάντα, η χώρα καταγωγής του να ορθοποδήσει, μετά από τη γενοκτονία των Τούτσι και την εμφύλια σφαγή που αφαίρεσε οριστικά από τους ντόπιους την εμπιστοσύνη στους ομοεθνείς τους. 

Οι Βέλγοι αφήνοντας τη Ρουάντα να ανεξαρτητοποιηθεί, δεν είχαν φυσικά παραλείψει να σπείρουν τη διχόνοια στην αφρικανική χώρα.

Ο συγγραφέας ξεκινά αρχικά απρόθυμα ένα ταξίδι μαζί με τη μητέρα του στη χώρα καταγωγής της. Στη συνέχεια όμως η χώρα αυτή θα γίνει η πατρίδα του, όπως και οι άνθρωποι που την κατοικούν και που του αφηγούνται τελικά την ιστορία της, αγκαλιάζοντάς τον.

...''Το να μένεις στην ίδια τάξη είναι ταπεινωτικό. Στο γυμνάσιο, βρέθηκα παρέα με νάνους, κοντοπίθαρους και καλικαντζαράκια που μόλις είχαν τελειώσει το δημοτικό. Υποσχέθηκα στον εαυτό μου να μην αποτύχω ποτέ ξανά στη ζωή μου. 'Η, μάλλον, κάτι καλύτερο; αποφάσισα να γίνω ο πρώτος μαθητής στην τάξη, να κάνω λαμπρές σπουδές, να γίνω το ταχύτερο δυνατόν οικονομικά ανεξάρτητος για να ξεφύγω απ'τους γονείς μου κι απ'αυτό το σπίτι που ποτέ δεν ένιωσα σπίτι μου...''

...''Στην όχθη, βλέπω μια λευκή κηλίδα ν ξεχωρίζει μέσα στη βλάστηση. Είναι το σαλέ. Το σπίτι που μας περιμένει. Στ'ανοιχτά οι ψαράδες επιστρέφουν μετά την ολονυκτία τους τραγουδώντας τραγούδια για την καλή ψαριά τους. Οι φωνές τους υψώνονται προς τον ουρανό.  Μου ανεβαίνουν δάκρυα στα μάτια, κλαίω. Για πρώτη φορά μετά τον θάνατό της, κλαίω. Νιώθω τότε χέρια να μου χαιδεύουν την πλάτη, φωνές να με παρηγορούν, παρουσίες να με ανακουφίζουν. Δεν είμαι μόνος. Δεν είμαι πλέον μόνος. ''